5 นาทีของพ่อ (Five Minutes for You)

ใช้ตัวละครสองตัวนี้ ในภาพเป็นตัวละครหลัก 5 นาทีของพ่อ (Five Minutes for You)

ประเภท: Sci-Fi / Family Drama / Tragedy ความยาว: 3 นาที (180 วินาที)

แนวคิดของโลก

ในโลกอนาคต มนุษย์ใช้เวลาชีวิตแทนเงิน ทุกคนมีนาฬิกานับถอยหลังบนข้อมือ สามารถรับค่าจ้าง ซื้อสินค้า จ่ายค่ารักษาพยาบาล และโอนเวลาให้ผู้อื่นได้

เมื่อเวลาบนข้อมือหมดลง คนคนนั้นจะเสียชีวิตทันที

คนรวยมีเวลาชีวิตเป็นร้อยปี แต่คนจนต้องทำงานทุกวันเพื่อซื้อเวลาให้ตัวเองมีชีวิตรอด

เนื้อเรื่อง

เช้าวันหนึ่งในห้องเช่าเล็กๆ พ่อวัย 40 ปี กำลังเตรียมอาหารเช้าให้ลูกสาววัย 7 ขวบที่ป่วยเป็นโรคหัวใจมาตั้งแต่เด็ก

ลูกสาวนั่งอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียว เธอมองพ่อที่กำลังพยายามทำขนมปังปิ้ง แต่เผลอทำไหม้

"พ่อทำไหม้อีกแล้ว!"

เด็กหญิงหัวเราะ พ่อยิ้มเขินๆ ก่อนขูดส่วนที่ไหม้ออกแล้วนำมาให้ลูก

บนโต๊ะมีอาหารเพียงพอสำหรับคนเดียว พ่อจึงบอกว่าเขากินมาแล้ว แต่เสียงท้องร้องกลับทำให้ลูกสาวรู้ทัน

เธอแบ่งขนมปังครึ่งหนึ่งให้พ่อ ทั้งคู่หัวเราะและกินอาหารเช้าด้วยกัน

หลังจากนั้น พ่อช่วยหวีผมให้ลูกและเตรียมยา เด็กหญิงหยิบภาพวาดที่ซ่อนไว้ใต้หมอนออกมาให้ดู

เป็นภาพพ่อกับลูกสาวยืนจับมือกันอยู่ริมทะเล

"พ่อ...ถ้าหนูหายแล้ว เราไปทะเลกันนะ"

พ่อมองภาพวาด ก่อนลูบหัวลูกเบาๆ

"ได้สิ พ่อสัญญา"

ลูกสาวยิ้ม ก่อนพูดว่า

"แล้ววันนั้นพ่อห้ามทำงานนะ หนูอยากให้พ่อพักบ้าง"

พ่อหัวเราะและยื่นนิ้วก้อยเกี่ยวสัญญากับลูก

ก่อนออกจากบ้าน พ่อเหลือบมองเอกสารค่าผ่าตัดหัวใจของลูกสาวที่วางอยู่บนโต๊ะ

ค่ารักษา 1 ปีของเวลาชีวิต

พ่อเก็บเอกสารใส่กระเป๋า ก่อนหันกลับมามองลูกอีกครั้ง

"อยู่บ้านดีๆ นะ เดี๋ยวพ่อกลับมา"

ระหว่างวัน พ่อทำงานใช้แรงงานในโรงงานอย่างหนัก เขารับงานล่วงเวลา แม้จะเหนื่อยจนแทบยืนไม่ไหว

ทุกครั้งที่ได้รับค่าจ้างเป็นเวลาชีวิต เขาจะตรวจสอบยอดเวลาบนข้อมือ แล้วฝืนทำงานต่อ

เขาทำเช่นนี้มานานหลายเดือน เพื่อเก็บเวลาให้เพียงพอสำหรับค่าผ่าตัดของลูก

แต่ระหว่างทำงาน โทรศัพท์ของพ่อดังขึ้น

เป็นสายจากโรงพยาบาล

แพทย์แจ้งว่าลูกสาวอาการทรุดหนักและหัวใจอาจหยุดทำงานได้ทุกเมื่อ จำเป็นต้องผ่าตัดฉุกเฉินทันที

พ่อรีบมาถึงโรงพยาบาล

แพทย์อธิบายว่าการผ่าตัดมีโอกาสช่วยชีวิตลูกสาวได้ แต่ต้องชำระค่ารักษาล่วงหน้าเป็นเวลาชีวิต 1 ปีเต็ม

พ่อก้มมองนาฬิกาบนข้อมือตัวเอง

01Y 00D 00H 05M

เขามีเวลาพอดีสำหรับค่ารักษาลูก แต่หากจ่ายไป เขาจะเหลือชีวิตอีกเพียง 5 นาที

พ่อมองผ่านกระจกเข้าไปในห้องผู้ป่วย เห็นลูกสาวนอนอยู่บนเตียง มีสายออกซิเจนและเครื่องวัดสัญญาณชีพ

แพทย์ถามว่า

"คุณพ่อจะยืนยันการชำระค่ารักษาไหมครับ?"

พ่อไม่ตอบทันที

เขาหยิบภาพวาดทะเลออกจากกระเป๋า มองเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่วาดตัวเองยืนจับมือกับพ่อ

ก่อนเงยหน้าขึ้นแล้วตอบเบาๆ

"ครับ...ช่วยลูกผมด้วย"

พ่อวางข้อมือลงบนเครื่องชำระค่ารักษา

เวลาชีวิต 1 ปีถูกหักออกทันที

นาฬิกาของเขาเหลือเพียง 00:05:00 และเริ่มนับถอยหลัง

แพทย์และพยาบาลรีบเตรียมลูกสาวเข้าห้องผ่าตัด

พ่อได้รับอนุญาตให้เข้าไปหาลูกก่อนผ่าตัด

เด็กหญิงลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง เมื่อเห็นพ่อ เธอยิ้มทันที

"พ่อกลับมาแล้ว..."

พ่อจับมือลูกและลูบผมเธอเบาๆ

"พ่อกลับมาแล้วลูก"

"หนูจะหายไหมพ่อ?"

พ่อพยักหน้า

"หายสิลูก หมอบอกว่าหนูจะกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง"

เด็กหญิงยิ้มอย่างดีใจ ก่อนถามว่า

"งั้นเราก็ไปทะเลกันได้แล้วใช่ไหม?"

พ่อพยายามกลั้นน้ำตา

"ได้สิ..."

เด็กหญิงสังเกตเห็นว่าพ่อมีสีหน้าเหนื่อยล้าจึงยกมือเล็กๆ ขึ้นแตะแก้มเขา

"พ่อเหนื่อยเหรอ?"

พ่อส่ายหน้า แต่มีน้ำตาไหลออกมา

ลูกสาวใช้มือน้อยๆ เช็ดน้ำตาให้พ่อ

"ไม่ต้องร้องนะพ่อ...พอหนูหาย หนูจะดูแลพ่อเอง"

พ่อก้มลงกอดลูกสาวแน่น

"พ่อรักลูกนะ"

เด็กหญิงกอดตอบ

"หนูก็รักพ่อที่สุดเลย"

ไม่นานพยาบาลเข้ามาแจ้งว่าถึงเวลาเข้าห้องผ่าตัด

ก่อนถูกเข็นเตียงออกไป เด็กหญิงหันกลับมาเรียกพ่อ

"พ่อ!"

"ว่าไงลูก?"

"อย่าลืมสัญญาเรื่องทะเลนะ"

พ่อยิ้มทั้งน้ำตา

"พ่อไม่ลืมหรอก"

ประตูห้องผ่าตัดปิดลง

พ่อยืนมองประตูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อยๆ นั่งลงบนเก้าอี้หน้าห้องผ่าตัด

นาฬิกาบนข้อมือเหลือเวลาเพียงไม่กี่วินาที

เขาหยิบภาพวาดของลูกสาวออกมาอีกครั้ง มองรูปตัวเองที่กำลังจับมือลูกอยู่ริมทะเล

พ่อยิ้มบางๆ ก่อนหยิบปากกาเขียนข้อความสั้นๆ ด้านหลังภาพวาด

"I'm sorry I can't take you to the beach."

เขาวางภาพวาดไว้บนตัก

ตัวเลขบนข้อมือค่อยๆ ลดลง

00:00:03

00:00:02

00:00:01

00:00:00

มือของพ่อค่อยๆ คลายออก ศีรษะเอนพิงเก้าอี้ ดวงตาปิดลงอย่างสงบ

เช้าวันต่อมา

ลูกสาวลืมตาตื่นขึ้นบนเตียงโรงพยาบาล การผ่าตัดสำเร็จแล้ว หัวใจของเธอกลับมาทำงานเป็นปกติ

เด็กหญิงมองไปรอบห้อง ก่อนถามพยาบาล

"พ่อหนูไปไหนคะ?"

พยาบาลนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนยื่นภาพวาดทะเลที่พ่อฝากไว้ให้เธอ

เด็กหญิงรับภาพวาดมาด้วยความสงสัย

เมื่อพลิกดูด้านหลัง เธอเห็นลายมือของพ่อ

"I'm sorry I can't take you to the beach."

เด็กหญิงอ่านจบ เงยหน้ามองพยาบาล ก่อนเริ่มเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

น้ำตาค่อยๆ ไหลลงบนภาพวาด

เธอกอดกระดาษแผ่นนั้นแน่น แล้วพูดเบาๆ ทั้งน้ำตา

"ไม่เป็นไรพ่อ..."

"หนูไม่อยากไปทะเลแล้ว"

"หนูอยากอยู่กับพ่อ..."

บนข้อมือของเธอ นาฬิกาชีวิตยังคงเดินต่อไป

จบเรื่อง @file_00000000a58c8207ac0 @image_43ab44d1